όχι για εκείνα με τα λιβάδια τα ανθισμένα
που μας άνηκαν παλιά· για τα άλλαμε τα πολλά μικρά μικρά κομματάκια απο χαρτί
που πετάνε
και πετάνε μέσα απ’τα χέρια σου
τα χέρια σου η ανάσα μου, η πνοή σου
όταν βρέχει με ακούς λες
είναι κι’αυτη η σκιά που με κοιταει
γυρνάω και χάνεται. χάνεσαι.
είναι και αυτός ο ύπνος ο βαρύς που με τυλίγει
και δεν έχω δύναμη να του αντιστέκομαι πια.
ξημερώνει
και δεν σε γυρεύω, δεν σε ονειρεύομαι
και δεν σε περιμένω
πια.
αν το βρεις, αν το βρεις
χαρισε το σε μένα