Away now, forgotten fractures define the sky
Silent moments recall wild cherries, enclosing me like mist when he is asleep
And I, who always longed to live inside you, remain untouched; a flower before the bloom
Skies resembling unknown flights
He shook the dust off him; the eternal sea; he is weird; stary nights; he is beautiful
And speechless he moves on through the chilled wind - dogs staring with tears in their eyes
someone who never existed - he who loved the stars so much

Your unuttered sweet goodbyes.

---

echoes here.

αποσταση' ενας απεραντος ωκεανός συνείδησης γεννα νερό φώς και ύλη
εγκλεισμός
και το νερό το φώς και η ύλη,τα τρία, εγιναν πολλα' εγιναν Αυτός
Αυτος που δεν βλεπει παρα τα παντα ως τον εαυτο' τον εαυτο μεσα απο ολα οσα βλεπει' προφητης
εγκλεισμός
και ως προφητης αποκομει μεσα απ'το τιποτα
εγκλεισμός
και με κανει να πιστευω πως
ολα προκυπτουν απ'τον εαυτο - τιποτα δεν προκυπτει απ'τον εαυτο
τιποτα δεν προκυπτει απο Αυτον
η αγαλλιαση'τα δεινα' δεν θα προκυψουν απο αυτον
πως να προκυψουν τα δεινα σ'αυτους που αιωνες βρισκονται παγιδευμενοι στον εαυτο;
εγκλεισμός
Αυτο(ς)εγκλεισμός



https://www.youtube.com/watch?v=I0vhuuHKm_M

εχεις ήδη χαθει και
ουτε που προλαβα να αρχισω.

everything's here.

Ήρθε το σημείο στο οποίο πρέπει να πάρεις μιαν απόφαση.

Παύση. Στέκεσαι· κοιτάς. Αναπνοή.

Ξαφνικά συνειδητοποιείς πως τα όρια δεν κρατάνε τα πάντα έξω, φυλακίζουν εσένα μέσα.

Ακίνητος. Και γύρω σου όλα. Όλα όσα ήθελες, όλα όσα θες.

Χάος - έτσι είμαστε δημιουργημένοι, χαώδες.

Και τραβάς γραμμές και οριοθετείς τα πάντα.

Και νιώθεις φυλακισμένος μέσα στον χάρτη που χάραξες εσύ.

Και σου λείπω.

Και τις ξεπερνάς.

Βήμα. Παύση.

Ξανά βήμα.

Και τώρα ξέρεις αυτό:

αν κλείσεις τα μάτια και κάνεις ένα βήμα μπορείς να βρεθείς στην άλλη πλευρά.

Την χαώδης.

Και ξέρεις τι; η θέα από δω είναι υπέροχη.

Μην παγιδεύεις το χρώμα
απ’ τα στάρια στα όνειρα σου. 

Ψαξ’ το στο χάος.

μίλησε μου για τα όνειρα που είχαν μέσα χρώματα
όχι για εκείνα με τα λιβάδια τα ανθισμένα
που μας άνηκαν παλιά· για τα άλλα
με τα πολλά μικρά μικρά κομματάκια απο χαρτί
που πετάνε
και πετάνε μέσα απ’τα χέρια σου
τα χέρια σου η ανάσα μου, η πνοή σου
όταν βρέχει με ακούς λες
είναι κι’αυτη η σκιά που με κοιταει
γυρνάω και χάνεται. χάνεσαι.
είναι και αυτός ο ύπνος ο βαρύς που με τυλίγει
και δεν έχω δύναμη να του αντιστέκομαι πια.
ξημερώνει
και δεν σε γυρεύω, δεν σε ονειρεύομαι
και δεν σε περιμένω
πια.

αν το βρεις, αν το βρεις

χαρισε το σε μένα

ουλές

04:27 Λευκωσία

ήχος εδώ.

το ονειρεύομαι συχνά ξέρεις: να στέκομαι

μπροστά απ'το μπαλκόνι σου στον πρώτο

μα να μην βλέπω τίποτα

να έχεις εξατμιστεί, με κάποιο τρόπο να έχεις διαγραφεί

δεν υπάρχεις, δεν υπήρξες. χάθηκες

το ονειρεύομαι ξέρεις,μα συνήθως εμφανίζεσαι 

μια σκιά διαφαίνεται εκεί, πίσω

την  νοιώθω να με βλέπει

και είναι σαν να εύχεται να είχα εξατμιστεί

με κάποιο τρόπο να είχα διαγραφεί

και ξεκινώ να τρέχω

και η ανάσα μου βαραίνει, η ανάσα μου βαραίνει

σταματώ και κοιτώ πίσω

και δεν βλέπω το μπαλκόνι σου πια, δεν βλέπω τίποτα

έχω εξατμιστεί, με κάποιο τρόπο έχω διαγραφεί

δεν υπάρχω.χάθηκα

θα ξυπνήσω, θα τα κάνω κουβάρια και θα τα πετάξω, πιο δίπλα

και οι στοίβες θα θυμίζουν εσύ, θα μυρίζουν εσύ

και θα ονειρέυομαι
και θα ξυπνάω

και πάνω στις στοίβες σου θα γίνομαι κομμάτια

εδώ

"in you i'm lost"

είναι σαν να λέμε: άνοιξες με κατάπιες 

και τώρα ψάχνεσαι μπας και βρεις κανένα σημάδι πως κάποτε υπήρξα. 

αν υπήρξα εγώ, εμείς, λογικά υπάρχεις κι εσύ, τι λες;

ή υπήρξες και μαζί με μένα κατάπιες και όλο σου το είναι. 

όπως και να χει το ψάξιμο σίγουρα θα σε βγάλει κάπου,

είτε αυτό είναι κανένα δυο απομεινάρια "υπήρξαμε"

είτε κανένα στικ-ον "τράϋ ακέν".

τα αστέρια που δεν είχε και δεν θα΄χει ποτέ κανένας 

θα επιστρέψω μια μέρα

θα ξεθάψω απ'την αυλή όλα όσα έκρυψα πριν σε αφήσω

δεν θα'χει φως, δεν θα φαίνομαι, δεν θα φαίνεσε
δεν θα φαίνεται τίποτα

και θα'ναι σαν να μην έφυγα ποτέ
εσύ δεν θα θυμάσαι ότι έφυγα
και θα'ναι σαν να μην έφυγα ποτέ

η βαρετή ρουτίνα σου έχει λείψει

κι' εμένα,
και ας ξέρω πως

θα φύγω μια μέρα

και όλα όσα σε θυμίζουν θα τα θάψω με εμένα στην αυλή

θα φύγω, μα δεν θα'χει φως

θα αφεθώ με την τελευταία ακτίνα στο σκοτάδι

και θα'ναι σαν να μην υπήρξα ποτέ

δεν θα με θυμάσαι, δεν θα θυμάσαι τίποτα

και θα'ναι σαν να μην υπήρξες ποτέ

η βαρετή ρουτίνα σου με έχει πνίξει

μαζί με εμένα πνίγεσαι και εσύ

κι αν επιστρέψω πίσω σε εσένα, σε εμένα, μια μέρα

θα τα αφήσω όλα θαμμένα στην αυλή

όλα τα φώτα σβησμένα

όλα τα παράθυρα κλειστά

η σαπισμένη σου ανάμνηση είναι ότι μου έχει απομείνει πια.
και αυτή είναι θαμμένη μαζί με όλα όσα είχαμε πίσω στην αυλή.

Sparklehorse - Eyepennies
εγώ δεν θα σε ξαναψάξω.

Αποσύρομαι και  παραδίδομαι στο σκοτάδι

Αιώνας ολόκληρος μου φαίνεται. Χάθηκα, χαθήκαμε.

Σημεία, λέξεις, ξανά.  Δεν λέει να καταλάβω και περισσότερα..

Ναυαγισμένα περασμένα χρόνια.

 Έψαχνα, σ’ έψαχνα. Εμένα, εσένα.

Κουράστηκα.

λάθος δρόμοι,  σβησμένα αστέρια, αυτό δεν λεν τελικά; Γι’ αυτό τραγουδούν.

Κομμάτια πολλά σφραγιστήκαν και έμειναν εκεί.

Κλειδιά δεν υπάρχουν. Ούτε κουτιά, ούτε κλειστά δωμάτια.

Τίποτα.

ένα εγώ χυμένο στην θάλασσα απέμεινε.

Φουρτουνιάζει, σβήνει μαζί τις κάθε χάραμα . και ξανά.

Δεν μπορώ να πω πως δεν το χαίρομαι κατά βάθος.

Μια πτυχή την γαλήνης είναι και η άγνοια, έτσι δεν λένε (πάλι) ; έτσι λένε.

Μην ψάξεις απαντήσεις εδώ, δεν θα τις βρεις, δεν υπάρχουν.

Ξέρεις τι; βγάλε ρούχα και βούτηξε μαζί μου στη θάλασσα.

ίσως με βοηθήσεις κ' έμενα να βγω στην επόμενη ακτή.

Ίσως πάλι χαθούμε και οι δυο στον βυθό.

 Όπως και να χει το νερό μ’ εξιτάρει. 




α, χθές βράδυ ήθελα να σου στείλω κι' αυτο.