Αποσύρομαι και παραδίδομαι στο σκοτάδι
Αιώνας ολόκληρος μου φαίνεται. Χάθηκα, χαθήκαμε.
Σημεία, λέξεις, ξανά. Δεν λέει να καταλάβω και περισσότερα..
Ναυαγισμένα περασμένα χρόνια.
Έψαχνα, σ’ έψαχνα. Εμένα,
εσένα.
Κουράστηκα.
λάθος δρόμοι, σβησμένα
αστέρια, αυτό δεν λεν τελικά; Γι’ αυτό τραγουδούν.
Κομμάτια πολλά σφραγιστήκαν και έμειναν εκεί.
Κλειδιά δεν
υπάρχουν. Ούτε κουτιά, ούτε κλειστά δωμάτια.
Τίποτα.
ένα εγώ χυμένο στην θάλασσα απέμεινε.
Φουρτουνιάζει, σβήνει μαζί
τις κάθε χάραμα . και ξανά.
Δεν μπορώ να πω πως δεν το χαίρομαι κατά βάθος.
Μια πτυχή την γαλήνης είναι και η άγνοια, έτσι δεν λένε (πάλι)
; έτσι λένε.
Μην ψάξεις απαντήσεις εδώ, δεν θα τις βρεις, δεν υπάρχουν.
Ξέρεις
τι; βγάλε ρούχα και βούτηξε μαζί μου στη θάλασσα.
ίσως με βοηθήσεις κ' έμενα να βγω στην επόμενη ακτή.
Ίσως
πάλι χαθούμε και οι δυο στον βυθό.